همیشه آدمی به یک چیزی معتقد است ولو به بی اعتقادی، کامو به پوچی معتقد بود، به هیچ معتقد بود. اعتقاد به بی اعتقادی.
بارها این سوال برایم بوجود می آمد که چگونه میشود انسانی معتقد نباشد؟ آیا این شکل دیگری از اعتقاد نیست؟ اما وسیع تر که به این موضوع نگاه کردم دیدم که بسیاری دیگر این بحث ها به عنوان خوراک فکری برای نقل در محافل و مجالس داریم که مدام تکرارش میکنیم.
تصمیم نگرفتن هم خودش نوعی تصمیم برای تصمیم نگرفتن است
برنامه نریختن هم خودش نوعی برنامه ریزی کردن برای برنامه نداشتن است
انتخاب نکردن هم خودش نوعی انتخاب به انتخاب نکردن است
تلاش برای فکر نکردن هم خود فکر کردن را به همراه خواهد داشت
تصور نکردنِ چیزی پیش از تصور نکردن، تصور کردن را میطلبد
این میشود که خیلی از افراد گفته های فوق را بارها تکرار و تکرار میکنند و عباراتی همچون اعتقاد و عقیده و نظر و دیدگاه و باور و نگرش و ذهنیت و ایمان و تصمیم و انتخاب و جبر و اختیار و آزادی و … را در یک ظرف میریزند و آن را تبدیل به سالادی از کلمات میکنند (که البته من هم از این سالادها تاکنون بی بهره نبوده ام) و در نهایت دانستن و نداستن آن هیچ تفاوتی نمیکند و نمودی در تغییر رفتار و نگاهشان حاصل نمیشود.
این میشود که فرد با تکیه بر ندانستن انتخاب نکردن را فدای انتخاب های اشتباه میکند و به جای فکر کردن دائما در تلاش برای فکر نکردن است، (همچون افرادی که فقط حفظ جملات قصار نصبشان شده و نه فهمِ مدلِ ذهنیِ قصار گوینده).
تصمیم پیش از آنکه گرفته شود نیاز به شناخت و آگاهی (نه از جنس هوشیاری) دارد، چنان که انتخاب و برنامه ریزی. این آگاهی مستلزم کسب علم و دانش و در نهایت مهارت است.
تفکر و تصور پیش از آنکه مورد فکر قرار گیرد نیاز به زیرساخت باور دارد و باور در مساحت اعتقادِ با شناخت یا بی شناخت قرار دارد و این اعتقاد نیاز به زمانی کافی برای درونی سازی دارد.
با گذشت از مطالب فوق پیش از هر چیزی “معتقدم انسان آزاد اندیش هرگز مقهور رسم زمانه اش نمیشود که هیچ بلکه جریان ساز میشود. در عین حال بنظرم مهم نیست که من و شما چه اعتقادی داریم، مهم اینست که انسانیت و کسب حقیقت و آگاهی راس تفکر و باورهای ما باشد و بس به بیان ساده تر: زندگی کنیم و بگذاریم که دیگران هم زندگی کنند زیرا حقیقت در دستان هیچکس نیست …” چرا که حقیقتِ هر کس تنها در دستان خودش است.
نظرات کاربران