اگر تنها راه …

در گذشته‌‌ای نه چندان دور از بافت زندگی و طول و عرض و عمق زندگی حرف زدم و به این اشاره کردم که با وجود تشابه در دو انسان، تفاوت‌ها را نمی‌توان نادیده گرفت، با این مضمون که ما انسانیم و از مولفه‌ها‌ و ویژگی‌های یکسانِ بیشماری برخورداریم اما (این «اما» ناقض حرف‌های پیش از خود نیست) تفاوت‌هایی که در ساحت رفتار و روان و عادات آدمی داریم در مجموع بی‌شباهت با دیگری یا دیگران است. امروز در حوالی ذهن‌آگاهی داشتم به مفهوم «خاص» و «منحربه‌فرد» بودن فردی در رابطه برای فردی دیگر فکر می‌کردم، این که چرا ما در نگاهمان دیگری را خاص و متفاوت از دیگران می‌پنداریم؟ چرا ما میل به انکار تشابه و اصرار بر تفاوت داریم؟...

به نظرم ما در احساس خیلی وقتا همون طور که اشاره کردید تنها نیستم اما در ادراک تنهاییم، چون ادراک حاصل فهم و برداشتی هست که بذرش از بدو تولد کاشته شده و الان به اندازه‌ی قد و سال‌های زیستمون رشد کرده. محیط و ژنی که باعث رشدش شده در هیچ مکانی و زمانی گیر نمیاد چون تنها متعلق به این منِ تنهاست. شاید هردو از نوازش یه گربه یه چیز رو احساس کنیم، یه کم مو و خاک (اگر تمیز نباشه) و .... اما ادراک متفاوتی قطعا داریم، این که چی باعث تفاوت در ادراکمون می‌شه اشاره به همون عقبه‌ای داره که از لحظه‌ی تولد آجر به آجر روی هم قرار گرفته تا الان‌ِ ما رو بسازه. به این...

به کیارستمی ارادت زیادی دارم، یه جایی می‌گه: "تعدد کپی‌ها و سال‌ها تماشا کردن کپی‌‎هاس که ما رو مقابل اصل میخکوب می‌کنه و نفس رو در سینه‌مون حبس میک‌نه، گاهی ما جلوی یک چیز اینقدر صفر می‌زارم که دیگه خودمون نمی‌تونیم پرداختش کنیم، اونجاس که شروع می‌کنیم دونه دونه این صفرها رو حذف کردن، بعد می‌رسیم به واقعیتش. نکته اینه که دسترسی به واقعیت در بزاعت خیلی از ماها نیست بنابراین قدر کپی رو بدونیم اونه که مهمه. کسی می‌گفت که عشق نتیجه‌ی سوء تفاهمه، ما می‌ریم برای این که سوءتفاهم کنیم، وقتی واقعا درک می‌کنیم اون موقع عشق به زوال می‌رسه، دیگه پایان عشقه." در جای دیگه‌ای می‌گه: “بیا قرار بزاریم که ما همدیگر رو نمی‌فهمیم، شاید راه حل...

کلی حرف داشتیم برای گفتن، مدت‌ها بود که همدیگه رو ندیده بودیم، بالغ بر یک سال و نیمی می‌شد، از اتفاقاتی که از سر گذروندیم و حس و حالی که این چند وقت با بی‌اطلاعی از هم سپری شد گفتیم. نوشیدیم و لب به سخن گشودیم. به چشمان و لبان هم خیره شدیم و برای با هم موندن بیشتر مشتاق شدیم. همه‌ی این‌ها ادامه داشت تا این که حرف‌هامون تموم شد. هیچوقت فکر نمی‌کردم بیان رویدادهای زندگیم اونم بیش از یک سال توی دو ساعت به ته بکشه و بعدش فکر کنم که چیز دیگه هم بوده یا نه. البته اینم بگم که اون فرد هم حرفاش به ته کشید و تقریبا هم زمان قاشقِ حرفامون به تهِ دیگ خورد....

“در راستای گرامی داشت تولدت و لحظه به دنیا اومدنت میخواستم نوع نگاهم رو باهات به اشتراک بزارم. شاید کمی تلخ باشه اما به نظرم هیچ لحظه‌ای، کلیدی نیست. لحظه‌ها فقط پشت سرهم میان و می‌رن و هر کدوم مثل آجری در جای خودشون قرار می‌گیرن تا لحظه‌ی بعدی روی اون بنا بشه. البته انسان‌ها لحظه‌های کلیدی رو دوست دارن. خیلی از ماها تولد خودمون را جشن می‌گیریم و اون را لحظه‌ی کلیدی می‌دونیم. حتی کم نیستن افرادی که بر اساس ماه تولد، ویژگی‌های مثبت و منفی رفتاری و شخصیتی خودشون رو توجیه می‌کنن. به نظرم لحظه‌ی تولد، بیش از اینکه اطلاعاتی در مورد خودمون بده، اطلاعاتی در مورد والدینمون می‌ده. شاید اگر انسان‌ها قرار بود لحظه‌ای کلیدی داشته باشن...