خاصیت تصادف

شب بود، تاریک، هوا بوی باران می‌داد، درختان برگ‌هایشان را در تیرگی آسمان محو ساخته بودند، همراه با یکی از خیابان‌های این شهرِ پُر از هیاهو که آدمیان در آن کَر‌اند و لال، رو به سویی بی‌انتها قدم میزدم، خیابان خسته‌تر از آن بود که بتواند آن همه مسیر را با من طی کند، ایستاد، منتظر، بیقرار، از او گذشتم، از او گذاشتم، به مسیر بی‌خیابان خود ادامه دادم، ادامه دادم به ادامه دادن، نمی‌دانستم چرا و چه، مدام به این فکر می‌کنم که از کدام خیابان گذشته‌ام؟ آیا از خیابان گذشته‌ام؟ آیا من گذشته‌ام؟ آیا از آن من گذشته‌ای هست که از خیابانی گذشته باشد؟ آیا گذشته‌ای از آن خیابان هست که با من گذشته باشد؟ نمی‌دانم. احساس خالی...

چند زاویه نگاه هست که خیلی برام جذاب بودن و دوسشون دارم، باعث شدن دید بهتری نسبت به موضوعاتی که در ادامه مطرحشون می‌کنم داشته باشم. برای هر موضوع یه شماره می‌زارم، ابتدا به نقل قول اشاره می‌کنم و بعد به برداشت و توضیح شخصی خودم از نقل قول. اینم بگم که نقل قول‌ها تماما از یالوم هست، صرفا در اینجا بیشتر از چیزی که در کتاب طرح شده مورد واکاوی قرار می‌گیره. "فکر می‌کنم در بچگی بارها فکر وحشت از مرگ منو لرزونده بود. هر دفعه که در مراسم تدفین شرکت می‌کردم شب‌ها بی‌خوابی می‌کشیدم و به مرگ فکر می‌کردم. و همچنین طور وقتی پسر اولم به دنیا اومد اولین گریه‌ش من رو تکون داد، درواقع اون یه واقعیت...

گوش‌هایم را می‌گیرم چشم هایم را می بندم زبانم را گاز می‌گیرم ولی حریف افکارم نمی‌شوم چقدر دردناک است فهمیدن....!!! خوش بحال عروسک آویزان به آینه ماشین تمام پستی بلندی زندگیش را فقط می‌رقصد....!!! کاش زندگی از آخر به اول بود. پیر بدنیا می‌آمدیم. آنگاه در رخداد یک عشق جوان می‌شدیم سپس کودکی معصوم می‌شدیم و در نیمه شبی با نوازش‌های مادر آرام می‌مردیم...!!!   فرو رفتن در تاریکی محض گاهی برایم مقوله‌ای ایده‌آل می‌شود، آن زمان که تیزی روشنایی واقعیت چشمانم را می‌خواهد از حدقه درآورد. چشمانم را می‌بندم که نبینم، گوش‌هایم را می‌گیرم که نشنوم اما واقعیت با نهایت عریانی پیش دو پلک خاموشم جولان می‌دهد و به دائم بر مسیر نامشخصم سد معبر می‌کند، فریاد و آه...

“در راستای گرامی داشت تولدت و لحظه به دنیا اومدنت میخواستم نوع نگاهم رو باهات به اشتراک بزارم. شاید کمی تلخ باشه اما به نظرم هیچ لحظه‌ای، کلیدی نیست. لحظه‌ها فقط پشت سرهم میان و می‌رن و هر کدوم مثل آجری در جای خودشون قرار می‌گیرن تا لحظه‌ی بعدی روی اون بنا بشه. البته انسان‌ها لحظه‌های کلیدی رو دوست دارن. خیلی از ماها تولد خودمون را جشن می‌گیریم و اون را لحظه‌ی کلیدی می‌دونیم. حتی کم نیستن افرادی که بر اساس ماه تولد، ویژگی‌های مثبت و منفی رفتاری و شخصیتی خودشون رو توجیه می‌کنن. به نظرم لحظه‌ی تولد، بیش از اینکه اطلاعاتی در مورد خودمون بده، اطلاعاتی در مورد والدینمون می‌ده. شاید اگر انسان‌ها قرار بود لحظه‌ای کلیدی داشته باشن...

بی‌آنکه صدایی با او حرف بزند، من دیگر با او حرف نمی‌زنم، من دیگر با خودم حرف نمی‌زنم، دیگر کسی را ندارم که با او حرف بزنم، و حرف می‌زنم، صدایی حرف می‌زند که نمی‌توانند صدای کسی باشد مگر من، چون که کسی نیست مگر من. آری، من او را گم کرده‌ام و او مرا گم کرده است، از میدان چشم، از میدان گوش، این همان است که می‌خواستم، مگر ممکن است، که چنان چیزی خواسته باشم؟، اما او، او چه می‌خواست؟، می‌خواست متوقف شود، شاید متوقف شده باشد، من متوقف شده‌ام، اما من که هرگز جنب نخورده‌ام، شاید مرده باشد، من مرده‌ام، اما من که هرگز زنده نبوده‌ام. همیشه پر تلاش بوده‌ام، تلاشم قابل تحسین است، در دومیدانی، در...