favorite place

پس با اجازه استارت توضیح بیشترش رو اونطور که متوجه شدم من می‌زنم و چیزی از تجربه‌های زیسته هم به ذهنم رسید که مرتبط باشه یه جا توی متن جاش می‌دم. فقط ببخشید، طولانیه.   خیلی از رفتارهایی که ما از خودمون در طول زندگی نشون می‌دیم خب خودآگاه نیستن و برگرفته از بسیاری کنش و برهم کنشی‌ان که سالیان سال به یه شکلی ایجاد و مدام به اشکال دیگه تکرار می‌شن حالا اونجایی که شما به نامربوط بودن پی می‌بری درواقع اون رفتار رو به ساحت خودآگاه کشیدی که نامربوط بودنش مشخص شده. هر وقت راجع به تنهایی حرف زده می‌شه اول باید به این فکر کنیم که منظور چه نوع تنهایی هست؟ بین فردی؟ درون فردی؟ اگزیستانسیال یا...

عموما زمانی که یه سوال یا موضوع ذهنم رو مشغول می‌کنه یه جا می‌نویسمش تا بعدا سرفرصت بیشتر بهش بپردازم که الان که داشتم یه سری بهشون می‌زدم چشمم به یه موضوع جالب خورد که باعث شد دوباره بهش فکر کنم. دوست داشتم اینجا هر چند ناقص مطرحش کنم و نظرتون رو جامع و طولانی‌تر از تمام مواردی که تا الان گفتید بدونم (البته در صورت تمایل). یادم نیست کی و کجا به این موضوع رسیدم اما الان که دوباره بش فکر کردم دیدم خیلی برام جای سوال و ابهام زیادی داره، گفتم با نوشتن راجع‌بش اون رو از حیطه‌ی ناشناخته بودن و ابهام به حیطه‌ی تشخیص یا حداقل کنار اومدن بکشم (البته ناگفته نماند که این مسئله می‌تونه به...

وقوف به تنها تجربیات و احساساتِ به ظاهر منفیِ خودمون (و نه دیگران) (میتونه عامل projrction هم باشه). ما در طول زندگی‌مون احساسات مختلفی رو تجربه می‌کنیم. خب بخشی از این احساسات شامل غم، نگرانی، اضطراب، خود کوچک بینی و … می‌شن که خیلی تجربه‌شون خوشایند نیست. تا این جای توضیح، موضوع کاملا مشخصه اما از اونجایی نامشخص می‌شه که فراموش می‌کنیم وقوف ما بر احساسات و احوالات دیگری توام با نقص و نادیدگی و محدودیته. فراموش می‌کنیم که خوشایند بودن دیگری عاملش نقصی در اشراف من بر احوالات دیگری است. کم بینی است. بنابر یافته‌های اکمن، انسان هفت احساس پایه داره که با سایر حیوانات هم می‌شه گفت مشترکه. ترس (Fear)، تعجب (Surprise)، خشم (Anger)، تحقیر (Contempt)، شادی (Joy)،...

هوای اتاقم سرد بود، خیلی سرد، فکر کنم بیرون هوا حول و حوش -1 درجه رو داشته باشه، این رو از اونجایی می‌گم که دمای اتاق با دمای خارج از اتاق آنچنان تفاوتی نداره، ته تهش دو سه درجه فرق کنه، درز و دورز زیادی توی اتاقم هست که هنوز بسته نشده، قبل از این که پاییز جاشو به زمستون بده، سعی کردم ببندمشون اما ظاهرا سوز سرما راه خودشو پیدا می‌کنه، فکر کنم خیلی عاشق لمس کردنمه، اونم با این که زیر 4 لایه لباس و پتو قایمش کردم، هر جور شده خودشو می‌رسونه. اول از درز و دورزهای اتاق بعد هم از درز و دورزهای لباسام. خلاصه که مثل هر شب فهمیدم بودنم در اتاق خیلی تفاوتی با...

مدتی است که از نوشتن و نگارش فاصله گرفته‌ام، چیزی که هیچگاه میل به انجامش نداشتم و نخواهم داشت اما بعد از عمری وقفه در نوشتن تصمیم گرفتن برگردم و بیش از گذشته بر دکمه‌های کیووردی که خستگی را نمی‌فهمد زنم. در این ایام موضوعات بسیار و متعددی ذهنم را به خود مشغول ساخته بود و شاید همین دلیلی بر بیشتر حرف زدنم در اینجا شود، نمی‌دانم، تنها چیزی که می‌دانم این است که اکنون کارم نوشتن است، از خودم. موضوع را می‌خواهم با موسیقی شروع کنم. از چیزی آشنا که روز و شبم را تقریبا از هر احساسی سیراب می‌کند. در ستایش موسیقی می‌شود بسیار نوشت اما کاش می‌شد در آنجایی که روانت را در رودخانه‌ی آهسته روانِ غم...